เรื่องสั้นแบบแฟลชฟิกชันไม่เกิน 1,000 คำ

ท่อนที่ 1

งานวัดหน้าหนาว ปีสองห้าสามเก้า พ่อโยนห่วงพลาดทุกที ไม่เข้าสักเป้า แม่หัวเราะแล้วโยนเบา ๆ ห่วงเดียวเท่านั้น ได้ปลาทองตัวน้อย ใส่ถุงยิ้มให้กัน พ่อว่า "ติดหนี้ ขอชวนรำวงสักเพลง" แม่ว่า "ได้สิ ถ้าพารำให้ตรงจังหวะเอง" ไม่มีใครหนีพ้น หัวใจมันเผลอ รำวงกันจนงานเลิก ไฟดับยังไม่เบื่อเธอ

ฮุก

สามสิบปีที่ยังหมุนวน เหมือนชิงช้าสวรรค์กลางงานวัดคืนนั้น สามสิบปีไฟยังส่องทุกวัน รุ่งกับสมศักดิ์ ยังมีกันและกัน

ท่อนที่ 2

บ้านเช่าหลังเล็ก หน้าฝนหลังคารั่ว เปลไม้ที่ทาสีเอง ตั้งไว้ข้างครัว ลูกสามคนวิ่งเล่นเต็มบ้านเป็นพยาน ว่าปลาทองตัวนั้นเริ่มทุกอย่างมานาน กะดึก รับส่งลูก เค้กวันเกิดทุกปี ข้าวต้มเช้าวันเสาร์ ฝนพรำวันอาทิตย์ที่มี ชีวิตจะให้มา หรือจะเอาอะไรไป ก็ยังจับมือกันไว้ ไม่เคยห่างไกล

ฮุก

สามสิบปีที่ยังหมุนวน เหมือนชิงช้าสวรรค์กลางงานวัดคืนนั้น สามสิบปีไฟยังส่องทุกวัน รุ่งกับสมศักดิ์ ยังมีกันและกัน

ท่อนแยก

และถ้าวันหนึ่ง เพลงเริ่มแผ่วลง ถ้าแสงไฟหรี่จนเหลือแค่เงา เรารู้ดีว่าเรื่องนี้จบอย่างไร พ่อจะจับมือแม่ แล้วพาเดินไป

ท่อนที่ 3

คืนนี้ไฟในสวนสว่างพร่างพราว หลาน ๆ วิ่งไล่กันรอบต้นมะม่วงเก่า พ่อโทษลมพัดแรงจนน้ำตาไหล แม่แค่ขยิบตาให้ฉัน ข้ามโต๊ะไป

ฮุกสุดท้าย (×2)

สามสิบปีที่ยังหมุนวน เหมือนชิงช้าสวรรค์กลางงานวัดคืนนั้น สามสิบปีไฟยังส่องทุกวัน รุ่งกับสมศักดิ์ ยังมีกันและกัน

หมายเหตุการร้อง: ฮุกออกแบบให้ทุกคนในงานร้องตามได้ บรรทัดสุดท้ายร้องซ้ำช้า ๆ แบบไม่มีดนตรีเพื่อปิดเพลง